günlerdir sebebini bilmediğim bir sıkıntının içindeyim. rachmaninoff dinleyip daha da beter olmaya çalışıyorum.

siyahın gözleri

kafamı yastıktan kaldırdım. buruşuk kağıtların ortasında duruyordu. mmhf hay sabahın.. saat kaç aq. yavaş yavaş uykum açılıyordu. eski bilgisayar masamın üstündeki devasa yastık çok abuk duruyordu. bir sürü kitap. ama kafama takılan o yerdeki kağıtların arasındaki siyah şeydi. gece ısıtıcıyı kapattığımdan oda sibirya olmuştu. güneş girmeyen bi evde neden uyanayım. zaten okulda da bi bok yok. yatam biraz daha. deney var mıydı ki.
hımmfs diye burnumu çektim. şu siyah şey ne ya. düşündüm düşündüm bulamadım. dayanamayıp elime aldım sertleşmiş kabuk gibi bir şeydi avcumu doldurcak kadar büyük ve kırılgan. kafayı yicem ne bu. bitkisel bir şey olduğu belliydi. lifleri vardı. bu kadar kalın yaprak olmaz ki. şekli de eciş büçüş. evin etrafında tek bir ağaç yok. her yer beton ve bu yaratığın benim odamda işi ne. gece naapmıştım ki buraya gelmişti. sabaha kadar uyuyamıyordum ve sabahları tüm gücümle hayattan nefret ediyordum. bir silah olabilir miydi. ya da intiharımı hızlandıracak büyülü afrika heykellerinden biri de olabilirdi. ya da kabız olup bahçeme düşen bir martı. siyahlık gittikçe açılıyordu. kafrengimsi bir renk almıştı. lan yoksa odanın ortasına sıçmışmıydım. ne bu.
hayır hiçbiri değildi. antalyanın sahillerinde koşan güneş çocukların kestiği bir zamanların yeşili. evet bu oydu. annemler kilolarca muz yollamıştı tee geçen dönemin ortalarında. bu oydu. ondan kalan bir anı. kabuk aylarca o kağıtların arasında kalmış ve keşfedilmeyi ümit ederek yaşamıştı. ehi ti ehe mehehe diye güldüm ve ivedi hareketlerle kabuğu odanın öbür ucuna yolladım.

bu halden çıktığım zaman bir şeyler karalayabilirim belki.